فینال داریم، رکورد داریم، مدال نداریم/ ورزش‌های آبی ایران غرق در حسرت

به گزارش خبرگزاری آگاه، تیم ملی شنای ایران در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی که به میزبانی ژاپن برگزار شد، موفقیت‌هایی هرچند محدود به دست آورد، موفقیت‌هایی که در نگاه نخست شاید چندان پررنگ به نظر نرسند، اما با توجه به شرایط شنای ایران، صعود شناگران کشورمان به فینال‌های انفرادی اتفاق قابل توجهی محسوب می‌شود.

با این حال، واقعیت این است که عدم کسب مدال به مهم‌ترین موضوع درباره عملکرد شنای ایران در این دوره از بازی‌ها تبدیل شد، موضوعی همیشگی که باعث شد دستاوردهای دیگر شناگران کشورمان، از جمله فینالیست شدن و ثبت رکوردهای ملی، آن‌طور که باید مورد توجه قرار نگیرد.

پس از ۱۶ سال، سه فینالیست انفرادی

تیم ملی شنا پس از ۱۶ سال و در واقع پس از چهار دوره بازی‌های آسیایی، توانست سه فینالیست در بخش انفرادی داشته باشد، اتفاقی که نشان می‌دهد شناگران ایران در برخی مواد توانسته‌اند خود را به جمع مدعیان فینال برسانند. 

در این دوره، امیر مطاعی بهترین عملکرد را در میان شناگران ایران داشت. او در مواد ۵۰ و ۱۰۰ متر قورباغه موفق شد به فینال راه پیدا کند. همچنین هومر عباسی در ماده ۵۰ متر کرال پشت به فینال رسید. مطاعی در فینال ۵۰ متر قورباغه در جایگاه ششم قرار گرفت و در ماده ۱۰۰ متر قورباغه نیز هفتم شد. 

رکورد مطاعی در فینال ۵۰ متر قورباغه ۲۷.۴۶ بود در حالی که نفرات اول تا سوم که دو نفر اول از چین و نفر سوم از ژاپن بود، به ترتیب رکورد‌های ۲۶.۶۸، ۲۶.۹۹ و ۲۷.۰۱ را ثبت کردند. در فینال ۱۰۰ متر قورباغه، رکورد مطاعی ۱:۰۰.۵۷ بود در حالی که رکورد نفرات اول تا سوم که از چین، ژاپن و مجدد چین بودند، به ترتیب ۵۸.۶۴، ۵۸.۶۴ و ۵۹.۰۱ بود و شناگر چینی به دلیل زمان واکنش بهتر نسبت به همتای ژاپنی مدال طلا گرفت.

عباسی هم در فینال ۵۰ متر کرال پشت نتوانست جایگاهی بهتر از هفتمی به دست آورد. رکورد او در فینال ۲۵.۲۳ بود در حالی که نفرات اول تا سوم به رکورد‌های ۲۴.۰۴، ۲۴.۴۹ و ۲۴.۵۴ رسیدند. شناگران اول و دوم از چین و نفر سوم از کره جنوبی بود.

۶ رکورد ملی، دستاوردی که دیده نشد

یکی دیگر از اتفاقات قابل توجه برای شنای ایران در این دوره، ثبت ۶ رکورد ملی بود. این رکوردشکنی‌ها نشان می‌دهد شناگران کشورمان توانسته‌اند در سطح ملی عملکرد خود را ارتقا دهند و حتی در میدان مهمی مانند بازی‌های آسیایی، استانداردهای جدیدی را برای شنای ایران ثبت کنند. در بخش تیمی نیز تیم ایران در ماده ۴ در ۱۰۰ متر آزاد با ترکیب هومر عباسی، محمد قاسمی، امیر مطاعی و سامیار عبدلی موفق به شکستن رکورد ملی شد و عملکرد قابل توجهی از خود به نمایش گذاشت.

البته این رکوردشکنی بدون صعود به فینال بود و رکورد تیم ملی شنای ایران ۳:۴۳.۲۰ بود در حالی که رکورد تیم‌های قزاقستان، کره جنوبی و سنگاپور که از دسته اول صعود کردند به ترتیب ۳:۳۸.۶۵، ۳:۳۹.۱۷ و ۳:۳۹.۷۶ بود و فاصله تیم ملی کشورمان تا منطقه صعود ۴ ثانیه بود.

با این حال، این دستاوردها در نهایت زیر سایه یک مسئله مهم قرار گرفت؛ نبود مدال آسیایی.

فاصله‌ای که هنوز با مدال وجود دارد

واقعیتی که باید درباره شنای ایران پذیرفت، فاصله قابل توجه میان شناگران کشورمان و مدعیان اصلی قاره آسیاست. رکوردشکنی‌های امیر مطاعی، هومر عباسی و تیم ۴ در ۱۰۰ متر آزاد اگرچه اتفاقی ارزشمند و امیدوارکننده است، اما نتایج فینال‌ها نشان داد که رسیدن به مدال در چنین سطحی همچنان برای شنای ایران دورتر از حد تصور است.

شناگران ایران در برخی مواد توانستند خود را به فینال برسانند، اما فاصله موجود با شناگران برتر آسیا اجازه نداد این حضور به کسب مدال منجر شود. همین فاصله، مهم‌ترین چالش پیش روی شنای ایران برای حضور در رویدادهای بزرگ آینده خواهد بود.

رکوردشکنی کافی نیست، باید هدف مدال باشد

رکورد ملی بدون تردید یک موفقیت ورزشی محسوب می‌شود و نشان‌دهنده پیشرفت یک ورزشکار یا تیم است، اما در ورزش قهرمانی، به‌ویژه در رویدادهایی مانند بازی‌های آسیایی، مسابقات قهرمانی آسیا و رقابت‌های جهانی، در نهایت مدال مهم‌ترین دستاوردی است که می‌تواند جایگاه یک رشته را در افکار عمومی و میان مخاطبان ورزش ارتقا دهد.

اگر شناگران ایران نتوانند در رویدادهای مهمی مانند بازی‌های آسیایی، مسابقات قهرمانی آسیا و رقابت‌های جهانی به مدال برسند، حتی رکوردشکنی‌های متعدد نیز ممکن است آن‌طور که باید مورد توجه افکار عمومی قرار نگیرد.

بنابراین، عملکرد شنای ایران در ناگویا را می‌توان ترکیبی از نشانه‌های امیدوارکننده و یک هشدار جدی دانست، سه فینالیست پس از ۱۶ سال و ثبت ۶ رکورد ملی، اتفاقات مثبتی هستند، اما فاصله تا مدال همچنان پابرجاست و برای از بین بردن این فاصله، برنامه‌ریزی بلندمدت، توجه بیشتر به پشتوانه‌سازی و حضور مستمر در رقابت‌های سطح بالا ضروری به نظر می‌رسد.

شنای ایران در ناگویا نشان داد که ظرفیت پیشرفت وجود دارد، اما برای تبدیل رکوردها و فینالیست شدن به مدال، هنوز مسیر دشواری پیش روی این رشته قرار دارد.

پرونده شیرجه ایران در ناگویا بدون مدال بسته شد/ گلخانه‌ای که نیاز به توسعه دارد

پرونده شیرجه ایران در بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶ بدون کسب مدال ولی با نتایج به مراتب بهتر بسته شد، نتیجه‌ای که اگرچه نسبت به دوره گذشته می‌توان آن را گامی رو به جلو برای این رشته دانست، اما بار دیگر ضعف‌های ساختاری و کمبود میدان‌های بین‌المللی برای شیرجه‌رو‌های ایران را نمایان کرد.

پیش از آغاز رقابت‌ها، امید زیادی به سام واژیر وجود داشت تا بتواند برای ایران در رشته شیرجه مدال‌آوری کند. واژیر که در سال‌های اخیر یکی از چهره‌های شاخص شیرجه ایران بوده و بهترین نتیجه انفرادی این رشته پس از انقلاب را در ناگویا به نام خود ثبت کرد، در چند ماده تا آستانه کسب مدال پیش رفت، اما در نهایت دستش از رسیدن به سکوی بازی‌های آسیایی کوتاه ماند.

سام واژیر و محمد مقدسی در فینال شیرجه هماهنگ سه متر به رقابت پرداختند و در نهایت در جایگاه هشتم قرار گرفتند. این دو نماینده ایران در شیرجه هماهنگ ۱۰ متر نیز در مرحله فینال حضور داشتند و به مقام پنجم دست یافتند.

در بخش انفرادی نیز واژیر عملکرد قابل توجهی داشت و در فینال شیرجه از تخته یک متر در جایگاه چهارم ایستاد تا بهترین عماکرد پس از انقلاب شیرجه ثبت شود، نتیجه‌ای که نشان داد فاصله او با مدال چندان زیاد نیست. واژیر و مقدسی در فینال شیرجه سه متر نیز به ترتیب در جمع نفرات برتر قرار گرفتند، اما باز هم از رسیدن به سکوی مدال بازماندند. در فینال شیرجه از سکوی ۱۰ متر بازی‌های آسیایی ناگویا هم، مقدسی در رده دهم ایستاد.

عملکرد نمایندگان ایران نشان داد شیرجه کشور نسبت به دوره گذشته روند رو به رشدی داشته است. ملی‌پوشان ایران با وجود تمام محدودیت‌ها تلاش زیادی از خود به نمایش گذاشتند و در ماده‌هایی تا آستانه کسب مدال پیش رفتند، موضوعی که می‌تواند نقطه شروعی برای برنامه‌ریزی جدی‌تر در سال‌های آینده باشد.

مشکل اصلی؛ کمبود مسابقه و میدان بین‌المللی

واقعیت این است که شیرجه ایران همچنان برای رسیدن به سطح اول آسیا با یک مشکل اساسی مواجه است، کمبود مسابقات و تجربه بین‌المللی. فدراسیون ورزش‌های آبی در سال‌های اخیر تلاش‌های فراوانی برای توسعه این رشته انجام داده، اما تعداد شیرجه‌رو‌های تراز اول ایران همچنان به اندازه‌ای نیست که رقابت داخلی و خارجی لازم برای رشد این رشته را ایجاد کند.

در کشور‌هایی مانند چین، ژاپن و سایر قدرت‌های آسیایی، تعداد بالای شیرجه‌رو‌ها باعث افزایش سطح رقابت داخلی می‌شود و در نهایت شانس بیشتری برای شناسایی و پرورش استعداد‌های نخبه به وجود می‌آورد. از سوی دیگر، حضور مستمر ورزشکاران این کشور‌ها در مسابقات داخلی، آسیایی و جهانی باعث می‌شود تجربه رقابتی آنها افزایش پیدا کند و در رویداد‌های بزرگ، آمادگی بیشتری داشته باشند.

در مقابل، شیرجه ایران همچنان تا حدود زیادی با شیوه‌ای گلخانه‌ای پیش می‌رود، به این معنا که تعداد محدودی ورزشکار در سطح ملی فعالیت می‌کنند و فرصت حضور مستمر در رقابت‌های بین‌المللی برای آنها محدود است. طبیعی است که در چنین شرایطی، رسیدن به سطحی که بتوان با قدرت‌های اول آسیا رقابت کرد، دشوار خواهد بود.

واژیر؛ سرمایه‌ای که باید بیشتر دیده شود

سام واژیر یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های فعلی شیرجه ایران محسوب می‌شود. او که سابقه کسب مدال جهانی در رده جوانان را دارد، در سال‌های اخیر تمرینات خود را در کانادا دنبال کرده و توانسته تجربه حضور در سطح بالاتری از رقابت‌های حرفه‌ای را به دست آورد اما برای تبدیل این استعداد به یک مدعی ثابت مدال در سطح بزرگسالان، صرف تمرین کافی نیست و حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی اهمیت بسیار زیادی دارد. افزایش تعداد رقابت‌ها می‌تواند به واژیر کمک کند تا تجربه بیشتری به دست آورد، با رقبای قدرتمندتری روبه‌رو شود و فاصله خود را با مدعیان اصلی آسیا و جهان کاهش دهد.

از سوی دیگر، نباید از استعداد‌های ایرانی خارج از کشور نیز غافل شد. شیرجه‌روهایی مانند «ایلیا احترامی» که علاقه خود را برای حضور در تیم ملی ایران نشان داده‌اند، می‌توانند در صورت فراهم شدن شرایط، به افزایش عمق و رقابت در تیم ملی کمک کنند.

ناگویا هشدار جدی برای آینده شیرجه

نتایج بازی‌های آسیایی ناگویا را می‌توان از دو زاویه بررسی کرد، از یک سو، شیرجه ایران نسبت به دوره گذشته عملکرد بهتری داشت و در ماده‌هایی تا نزدیکی مدال پیش رفت؛ اما از سوی دیگر، بازماندن از کسب مدال نشان داد که برای عبور از این مرحله، برنامه‌ای بلندمدت و فراتر از آماده‌سازی برای یک رویداد خاص مورد نیاز است.

اگر هدف شیرجه ایران حضور در جمع مدعیان آسیا و سپس رسیدن به سطح جهانی است، باید تعداد ورزشکاران مستعد افزایش پیدا کند، رقابت داخلی جدی‌تر شود و ملی‌پوشان در طول سال در مسابقات بین‌المللی بیشتری حضور داشته باشند.

شیرجه ایران استعداد لازم برای پیشرفت را دارد اما برای تبدیل استعداد به مدال، نیاز به میدان و رقابت بیشتر و حضور مستمرتر در عرصه بین‌المللی است. سام واژیر و دیگر استعداد‌های این رشته می‌توانند نقطه اتکای آینده شیرجه ایران باشند، به شرط آنکه فرصت کافی برای رقابت و کسب تجربه در اختیارشان قرار گیرد.

واترپلو باز هم چهارم شد؛ مدالی که از دست رفت و پرسش‌هایی که باقی ماند

رقابت‌های واترپلو بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶ با قهرمانی تیم ملی ژاپن به پایان رسید، تیمی که بار دیگر قدرت خود را در قاره آسیا به نمایش گذاشت و در دیدار فینال نیز با عبور از سد قزاقستان، عنوان قهرمانی را به دست آورد. ژاپن قدرت اصلی واترپلو آسیا بوده و اختلاف سطح این تیم با تمامی رقبای قاره در مسابقات مختلف نیز به چشم می‌آید.

 تیم ملی ایران نیز در ناگویا در شرایطی به مصاف این قدرت آسیایی رفت که رسیدن به فینال برای شاگردان مهدی پنام‌تاش مأموریتی دشوار به نظر می‌رسید.

شروع امیدوارکننده و تقابل دوباره با چین

تیم ملی واترپلو ایران مسابقات خود را با پیروزی مقابل سنگاپور آغاز کرد، اما در دومین دیدار مرحله گروهی برابر چین شکست خورد، نتیجه‌ای که مسیر ایران را برای ادامه رقابت‌ها تغییر داد و در نهایت باعث شد ملی‌پوشان کشورمان در مرحله نیمه‌نهایی با ژاپن روبه‌رو شوند. ایران پس از صعود از مرحله گروهی، در ادامه کره‌جنوبی و هنگ‌کنگ را شکست داد تا برای سومین دوره متوالی در جمع چهار تیم برتر بازی‌های آسیایی قرار بگیرد. با این حال، در نیمه‌نهایی همان‌طور که انتظار می‌رفت، کار مقابل ژاپن بسیار دشوار بود و تیم ملی ایران با اختلاف قابل توجه نتیجه را به میزبان واگذار کرد.

مدالی که در بازی رده‌بندی از دست رفت

با شکست مقابل ژاپن، نگاه‌ها به دیدار رده‌بندی و مصاف دوباره ایران و چین دوخته شد، مسابقه‌ای که می‌توانست فرصت جبران شکست مرحله گروهی و کسب مدال برنز بازی‌های آسیایی را برای واترپلو ایران فراهم کند. انتظار می‌رفت ملی‌پوشان کشورمان با توجه به تجربه دیدار نخست و شناخت بیشتری که از حریف داشتند، برای جبران نتیجه وارد آب شوند، اما این اتفاق رخ نداد. ایران در دیدار رده‌بندی نیز مقابل چین شکست خورد و این بار نیز با اختلاف چهار گل نتیجه را به حریف واگذار کرد تا مدال برنز از دست برود.

این نتیجه در حالی رقم خورد که واترپلو ایران پیش از این در بازی‌های آسیایی جاکارتا ۲۰۱۸ موفق به کسب مدال برنز شده بود، مدالی که پس از چهار دهه و نیم، تکرار یک موفقیت تاریخی برای این رشته محسوب می‌شد. متآسفانه در بازی‌های آسیایی هانگژو نیز ایران با شکست برابر قزاقستان نتوانست این مدال را تکرار کند و اکنون در ناگویا برای دومین دوره متوالی از رسیدن به سکوی سوم بازماند.

جای خالی مدال در رشته‌های آبی

قرار گرفتن واترپلو ایران در جمع چهار تیم برتر آسیا برای سومین دوره متوالی، نشان‌دهنده ثبات نسبی این رشته در سطح بالای قاره است، اما تکرار نشدن مدال برنز جاکارتا، نقطه‌ای است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد. تیم ملی در ناگویا توانست خود را به نیمه‌نهایی برساند و در جمع چهار تیم برتر قرار بگیرد، اما در دو مسابقه حساس برابر ژاپن و چین شکست خورد تا بار دیگر از رسیدن به مدال بازبماند. به‌خصوص شکست دوم مقابل چین، از آن جهت اهمیت دارد که در فاصله چند روز، فرصت جبران نتیجه مرحله گروهی در اختیار ایران قرار گرفته بود.

برنامه‌ریزی قابل توجه، اما نتیجه‌ای که کافی نبود

در این دوره نیز تیم ملی واترپلو با کادر فنی کاملاً ایرانی در بازی‌های آسیایی شرکت کرد. نمی‌توان نقش کادر فنی تیم ملی را در روند آماده‌سازی و حضور ایران در جمع چهار تیم برتر نادیده گرفت. بر اساس برنامه‌ریزی انجام‌شده، اردو‌های مختلفی از ماه‌ها پیش از آغاز بازی‌ها در نظر گرفته شد و ملی‌پوشان در مسابقات و دیدار‌های تدارکاتی مختلف نیز حضور پیدا کردند تا با آمادگی بیشتری راهی ناگویا شوند. این روند نشان می‌دهد برای حضور در این رقابت‌ها برنامه‌ریزی و زمان قابل توجهی صرف شده است.

حقیقتاً در ورزش قهرمانی نتیجه نهایی نیز اهمیت زیادی دارد. وقتی تیمی نتواند موفقیتی را که پیش‌تر به دست آورده تکرار کند، طبیعی است که عملکرد آن با پرسش‌ها و نقد‌هایی از سوی کارشناسان و اهالی ورزش مواجه شود، پرسش‌هایی که پاسخ به آنها می‌تواند در برنامه‌ریزی برای دوره‌های آینده اهمیت داشته باشد.

پرونده رشته‌های آبی ایران بدون مدال

عملکرد واترپلو را نمی‌توان جدا از وضعیت کلی رشته‌های آبی ایران در ناگویا بررسی کرد. فدراسیون ورزش‌های آبی در این دوره با چهار شناگر، دو شیرجه‌رو و تیم ملی واترپلو در بازی‌های آسیایی حضور داشت، اما در نهایت هیچ‌کدام از این رشته‌ها موفق به کسب مدال نشدند.

در شنا، اگرچه مدالی به دست نیامد، اما سه فینالیست انفرادی، ثبت ۶ رکورد ملی و عملکرد قابل توجه برخی شناگران، از جمله امیر مطاعی و هومر عباسی، اتفاقات مثبتی بود. در شیرجه نیز سام واژیر با کسب جایگاه چهارم در تخته یک متر، بهترین نتیجه انفرادی شیرجه ایران پس از انقلاب را به ثبت رساند.

در نهایت کاروان رشته‌های آبی ایران بدون مدال از ناگویا بازگشت؛ موضوعی که به‌ویژه در واترپلو اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، چراکه این رشته پیش از این در جاکارتا روی سکوی بازی‌های آسیایی ایستاده بود. ناگویا برای واترپلو ایران یک بار دیگر نشان داد که حفظ جایگاه در جمع چهار تیم برتر آسیا امکان‌پذیر است، اما عبور از این مرحله و بازگشت به سکوی بازی‌های آسیایی نیازمند بررسی دقیق فاصله موجود با رقبایی مانند ژاپن، چین و قزاقستان و برنامه‌ریزی برای کاهش این فاصله است.

اکنون مهم‌ترین مسئله برای واترپلو ایران این است که تجربه ناگویا به یک ارزیابی دقیق از عملکرد تیم تبدیل شود تا مشخص شود برای بازگشت به سکو در دوره بعدی بازی‌های آسیایی چه تغییراتی در روند آماده‌سازی، مسابقات تدارکاتی و توسعه پشتوانه‌های این رشته مورد نیاز است.

انتهای خبر/281096/