ایران نیازی به قیم حقوق بشری ندارد/ اگر دغدغه شورای حقوق بشر واقعی است، چرا تحریم‌های ظالمانه لغو نمی‌شود؟

«مسعود راعی» استاد تمام حقوق بین‌الملل، در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی آگاه، درباره تصویب قطعنامه حقوق بشر علیه جمهوری اسلامی ایران و ابعاد فشارهای ناشی از آن، اظهار کرد: نکته اول این است که باور به حقوق بشر و حمایت از شهروندان، یک اصل طبیعی، قانونی و اعتقادی در نظام جمهوری اسلامی ایران است. قانون اساسی به‌صراحت بر این موضوع تأکید دارد و از سوی دیگر، در بیانات مقام معظم رهبری و سایر مسئولان عالی کشور نیز به‌روشنی بر شناسایی حق اعتراض، تفکیک معترضان از اغتشاشگران و لزوم برخورد عاقلانه و عادلانه تأکید شده است. این مواضع خود مؤید پایبندی نظام به اصول حقوق شهروندی است.

راعی افزود: ما خود را بیش از هر نهاد یا کشور خارجی، متعهد به حمایت از حقوق شهروندان می‌دانیم؛ تعهدی که نه‌تنها ریشه در الزامات قانونی دارد، بلکه یک وظیفه دینی و اخلاقی نیز محسوب می‌شود. در منطق جامعه اسلامی، اصل «امر به معروف» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین حقوق و تکالیف اجتماعی تعریف شده و یکی از مصادیق روشن آن، حمایت از افراد جامعه، به‌ویژه مستضعفان، زنان، کودکان و حتی معترضان است. این حمایت، یکی از معروف‌های جامعه دینی ما محسوب می‌شود و نیازی به قیم‌مآبی دیگران ندارد.

این استاد حقوق بین‌الملل با انتقاد از رویکرد گزینشی شورای حقوق بشر تصریح کرد: نکته سوم و اساسی، نگاه دوگانه و سیاسی کشور‌هایی است که به نام حمایت از حقوق بشر، علیه ملت ایران وارد عمل می‌شوند. اگر واقعاً دغدغه حقوق بشر دارند، چرا این حمایت به رفع تحریم‌های ظالمانه و یک‌جانبه منجر نمی‌شود؟ تحریم‌هایی که خودشان به‌خوبی می‌دانند بخش مهمی از فشار اقتصادی بر مردم ایران را رقم زده و حتی زمینه‌ساز بخشی از نارضایتی‌ها شده است. این تناقض، ماهیت سیاسی اقدامات شورای حقوق بشر را آشکار می‌کند.

وی ادامه داد: متأسفانه شورای حقوق بشر همان مسیر انحرافی کمیسیون حقوق بشر سابق را طی می‌کند؛ نهادی که به دلیل سیاسی‌کاری و رفتار‌های گزینشی به بن‌بست رسید. امروز نیز شاهد هستیم که شورا با تعصب و نگاه کاملاً سیاسی عمل می‌کند. نمونه‌های این رفتار دوگانه فراوان است؛ از جمله سکوت معنادار در برابر جنایات آشکار رژیم صهیونیستی در غزه. در چنین فجایعی، نه خبری از جلسه اضطراری است، نه هیات حقیقت‌یاب و نه حتی پیگیری جدی حقوقی.

راعی با اشاره به نقش بازیگران خارجی در ایجاد ناامنی‌ها خاطرنشان کرد: در شرایطی که مقامات اسرائیلی و آمریکایی به‌صراحت به حمایت، هدایت و حتی مسلح‌کردن مخالفان و گروه‌های خشونت‌طلب اذعان کرده‌اند، این سؤال جدی مطرح می‌شود که چرا شورای حقوق بشر به این واقعیت‌ها توجهی ندارد؟ آیا در منطق حقوق بشری این شورا، جان نیرو‌های حافظ امنیت، پلیس و نیرو‌های مردمی که برای حفظ امنیت جامعه ایستادگی می‌کنند، هیچ جایگاهی ندارد؟

وی افزود: ما با اصل تشکیل هیات حقیقت‌یاب مخالفتی نداریم، اما این هیات زمانی معنا پیدا می‌کند که واقعاً مستقل باشد. هیاتی که دخالت سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه، نقش موساد، حمایت‌های آشکار دولت آمریکا، توییت‌ها و تهدیدات مکرر مقامات این کشور  از جمله وعده‌های حمله نظامی را نادیده بگیرد، هرگز به حقیقت دست نخواهد یافت. در حقوق بین‌الملل، هدایت، حمایت و کمک به اقدامات خشونت‌آمیز، مسئولیت بین‌المللی به دنبال دارد و این اصل نباید به‌صورت گزینشی اجرا شود.

این استاد حقوق بین‌الملل در پایان تصریح کرد: اگر جمهوری اسلامی ایران با اعتراضات مسالمت‌آمیز برخورد خشن کرده باشد، این موضوع قابل بررسی است؛ اما پرسش اساسی آن است که آیا واقعاً چنین بوده یا آنچه رخ داده، اقدامات سازمان‌یافته گروه‌های تروریستی و خشونت‌طلب با سوءاستفاده از پوشش انسانی بوده است؟ آیا کشته‌شدن مردم عادی، حمله به نیرو‌های امنیتی و ایجاد فضای رعب و وحشت جزو واقعیت‌های میدانی نبوده است؟ اینها سؤالاتی است که باید از شورای حقوق بشر پرسیده شود. امروز این شورای حقوق بشر است که بیش از هر طرف دیگری نیازمند تشکیل کمیته حقیقت‌یاب و پاسخگویی در قبال رفتار‌های دوگانه و سیاسی خود است.

انتهای خبر/221912/